ფოსფორორგანული და კარბამატული ინსექტიციდები

სახეობა და ტოქსიკური დოზა

ტოქსიკური საწყისი

ორივე თრგუნავს აცეტილქოლინესთერაზას. ფოსფორორგანული ნაერთის კავშირი მუდმივი ხდება ფერმენტის „დაბერებისას“ (ნივთიერების მიხედვით, რამდენიმე წუთიდან 40 საათზე მეტხანს); კარბამატის კავშირი ჩვეულებრივ 1-2 საათში შექცევადია.

დაწყება

მწვავე. შუალედური სინდრომი დაახლოებით 72-96 საათში (სისუსტე, კისრის ვენტრალური მოხრა, შესაძლო სუნთქვის უკმარისობა); დაგვიანებული პოლინეიროპათია 2-3 კვირაში.

კლინიკური ნიშნები

მუსკარინული: ნერწყვდენა, ცრემლდენა, შარდვა, დეფეკაცია, ღებინება, ბრადიკარდია, ბრონქოსპაზმი და ბრონქული სეკრეცია, მიოზი. ნიკოტინური: კუნთების თრთოლვა, სისუსტე, დამბლა. ცენტრალური: კრუნჩხვა, სუნთქვის დათრგუნვა. სიკვდილი სუნთქვის უკმარისობით.

სამიზნე ორგანოები

ვეგეტატიური ნერვული სისტემა, ნერვ-კუნთოვანი სინაპსი, ცენტრალური ნერვული სისტემა, ფილტვები.

მკურნალობის პრინციპი (ვეტერინარისთვის)

კანზე მოხვედრისას: ბანაობა ჭურჭლის სარეცხი საშუალებით. ღებინების გამოწვევა მხოლოდ დაახლოებით 1 საათის განმავლობაში და ნევროლოგიური ნიშნების გარეშე. ატროპინი, სეკრეციის გაშრობამდე ტიტრაციით, მხოლოდ მუსკარინულ ნიშნებს აკონტროლებს; თუ ატროპინის მცირე სატესტო დოზა მიდრიაზსა და ტაქიკარდიას იწვევს, ეს მოწამვლა ნაკლებ სავარაუდოა. პრალიდოქსიმი მხოლოდ ფერმენტის დაბერებამდე შველის; კარბამატებისას მისი როლი სადავოა. კრუნჩხვისას ბენზოდიაზეპინები, ტრემორისას მეთოკარბამოლი; ერიდებიან ფენოთიაზინებსა და ოპიოიდებს; სასუნთქი გზებისა და ვენტილაციის მხარდაჭერა.

ცნობარში: ატროპინი, დიაზეპამი, მიდაზოლამი

წყაროებში აღწერილი პრინციპების მოკლე შეჯამებაა და არა პროტოკოლი: დოზებსა და გეგმას მკურნალი ვეტერინარი წყვეტს.

შენიშვნები

ვეტერინარიაში ექტოპარაზიტიციდად გამოყენებული ფოსფორორგანული ნაერთები და კარბამატები მათი ნივთიერების გვერდებზეა, ინსტრუქციის სახეობებითა და დოზებით.

როგორც წამალი, ცნობარში: პროპოქსური